Waar ik andere vrouwen nu ondersteun en begeleid met de overgang van vrouw naar moeder en alles wat daar op persoonlijk en mentaal vlak bij komt kijken, is het voor mij ook goed om af en toe zelf de spiegel voor te houden en bij mezelf in te checken.
Hoe gaat het nu met mij, ruim een jaar nadat ik voor het eerst moeder werd? Wat is er op bepaalde vlakken veranderd? Wat heeft het moederschap mij gebracht en wat vind ik soms nog steeds lastig?
In deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke ervaring met het moederschap. Niet omdat ik denk dat mijn ervaring hetzelfde zal zijn als die van een andere moeder, maar juist omdat ik geloof dat er veel verschillende manieren zijn om het moederschap te ervaren. Mooi, intens, zwaar, alles ertussenin en misschien zelfs een mix van verschillende gevoelens.
Angsten die niet uitkwamen (en hoe ACT mij dat vertrouwen gaf)
Voordat ik zwanger werd had ik jarenlang periodes van angst en depressieve episodes door gebeurtenissen die in het verleden zijn gebeurd. Dit resulteerde erin dat ik, toen ik zwanger werd, steeds meer op begon te zien tegen de bevalling en de kraamperiode.
Ik stelde mezelf veel wat-als-vragen. Wat als ik helemaal niet geschikt ben om moeder te worden? Wat als ik in een postnatale depressie raak gezien mijn verleden? Wat als er pure paniek ontstaat op moment van bevallen? Wat als ik na de bevalling helemaal niet kan genieten? Wat als ik mezelf wederom volledig kwijt zou raken? Kortom, ik verzonk in angstige, onzekere gedachten en had het gevoel geen grip te hebben op de situatie.
Misschien herken je het wel: je probeert jezelf voor te bereiden op alles wat mogelijk mis kan gaan, in de hoop dat je daardoor meer controle krijgt (ofwel: schijncontrole). Terwijl je ondertussen juist steeds meer bezig bent met alles wat er misschien zou kunnen gebeuren.
Ik besprak het met mijn psycholoog en de gesprekken met haar hielpen mij om er anders mee om te gaan. Ze leerde mij dat ik geen invloed heb op wat er in de toekomst gaat gebeuren en dat ik al helemaal niet kon controleren hoe de bevalling en kraamperiode zou verlopen. Je kunt je nog zo goed voorbereiden, maar je weet niet hoe het zal gaan. Ze leerde mij vertrouwen op mezelf en vertrouwen hebben in het proces van moeder worden.
Uiteindelijk kwam onze dochter Lexie ter wereld en bleek een groot deel van de scenario’s die ik in mijn hoofd had gemaakt helemaal niet uit te komen. De bevalling was ontzettend pijnlijk én heel intens, maar ik vertrouwde op het gevoel dat mijn lichaam wist wat het moest doen. En het kwam goed, ondanks mijn angsten.
Dat vond ik zo bijzonder. Het gaf me vertrouwen. Het was goed gegaan, de wat-als gedachten waren niet uitgekomen, Ik kon genieten van het feit dat ik mama was geworden van het liefste en mooiste meisje wat ik me maar had voor kunnen stellen. Het heeft me laten inzien dat ik niet alles hoef te geloven wat mijn hoofd mij vertelt. Dat ik niet alles hoef te controleren en dat ik mag leren vertrouwen op mezelf en op het proces.
Niet alles wat je hoofd je vertelt, wordt werkelijkheid
De kraamperiode: meer in een flow dan ik had verwacht
Ook de kraamperiode ervaarde ik anders dan ik vooraf had verwacht. Waar ik misschien had gedacht dat ik volledig zou worden opgeslokt door angst, zat ik voor mijn gevoel meteen in een soort van flow. Ja, ik moest de eerste dagen enorm schakelen en bijkomen van de snelle bevalling. Maar ik voelde me rustig, ik durfde te vertrouwen op mijn moederinstinct en ging mee in alles wat die periode ons bracht. Ik vond langzaam maar zeker mijn weg in het moederschap.
Het geven van borstvoeding ging vanaf het begin gelukkig goed. Het was een wens van mij, maar als het niet zou lukken, zou ik daar ook helemaal oké mee zou zijn. Ook het samen slapen voelde voor ons als iets wat goed bij ons paste en ook hierin hadden we onze weg gauw gevonden. Zo bijzonder hoe vanzelfsprekend sommige dingen konden voelen ondanks dat het allemaal nieuw was.
Dat betekent niet dat alles altijd makkelijk was hoor, zeker niet. Met het krijgen van een baby verandert zo ongelooflijk veel. Je ritme, je nachtrust, je relatie, je lichaam, je vrijheid, eigenlijk je hele leven. Toch kon ik daar in die eerste periode best goed mee omgaan. Misschien hielp het ook mee dat ik niet hoefde te werken. Ik had de ruimte om me volledig op mijn herstel en de zorg voor de kleine te kunnen richten. En hoewel ik het werken en mijn eigen bezigheden soms miste, was het heel waardevol om even nergens anders te hoeven zijn dan gewoon thuis. Ik kon letterlijk vertragen.
Tegelijkertijd ontstond er ruimte voor iets anders: het begin van Minds & Mamas.
Terwijl Lexie zich ontwikkelde, kon ik rustig bouwen aan iets waar ik zelf veel voldoening en betekenis uit haalde. Ik kon nadenken over wat ik andere moeders zou willen meegeven, opleidingen volgen, schrijven en steeds meer vorm geven aan het idee dat uiteindelijk Minds & Mamas zou worden.
Van Nederland naar Sint Maarten
Toen Lexie ongeveer acht maanden oud was, verhuisden we tijdelijk naar Sint Maarten voor het werk van mijn vriend. Met een baby van acht maanden naar de andere kant van de oceaan, een onbekende plek, weg uit je vertrouwde omgeving. Achteraf denk ik wel eens: gewaagde en dappere keuze, typisch weer een actie voor ons. Dat avontuurlijke en impulsieve zit er gewoon in. Maar wat was het een prachtig avontuur. Ik had het absoluut niet willen missen en ben blij dat we de keuze gemaakt hebben. Het was een bijzondere periode waarin we als gezin veel samen waren en nieuwe herinneringen maakten.
Het was af en toe ook best zwaar. Het gemis van vrienden en familie die ver weg zijn; je kunt niet even bij elkaar op bezoek of naar verjaardagen. De soms eenzame en moeilijke dagen met weinig momenten dat ik echt even alleen kon zijn.
Gevoelens kunnen soms zo dubbel zijn. Dankbaar zijn voor het leven wat je hebt en tegelijkertijd soms toch verlangen naar iets anders. Zo genoot ik echt van de zon, het eiland en de tijd samen, maar dacht ik ook vaak aan dingen thuis die ik op momenten erg miste.
Tegelijkertijd voelde ik ook steeds meer de behoefte aan momenten waarop niemand iets van mij nodig heeft. Meer tijd voor mezelf. Voor de dingen die ik belangrijk vind en waar ik energie van krijg, maar die nu veelal ‘on hold’ staan of waar ik simpelweg niet aan toekom.
Toen we weer terug waren in Nederland, merkte ik eigenlijk meteen verschil. Ik had er echt naar uitgekeken om weer naar huis te gaan. Naar mijn vertrouwde omgeving, mijn familie en vrienden en de mogelijkheid om weer wat meer mijn eigen dingen te kunnen ondernemen. Het voelde goed om weer thuis te zijn.
We gaan nog wel terug naar Sint Maarten, maar voor een kortere periode. Ook zullen Lexie en ik iets later vertrekken, zodat we nog wat langer in Nederland kunnen blijven. En eerlijk gezegd vind ik dat op dit moment juist heel fijn en heb ik daar ook behoefte aan.
Het heeft me laten zien dat je niet altijd hoeft vast te houden aan een bepaalde keuze, omdat je die eerder hebt gemaakt. Soms verandert wat je nodig hebt. En dat mag. Het gaat er niet alleen om te kijken naar wat mooi of leuk is, maar ook om eerlijk te durven voelen wat je op dit moment nodig hebt.
Als je steeds minder ruimte voor jezelf voelt
Nu, ruim een jaar later, merk ik dat de balans voor mij opnieuw aan het verschuiven is.
De borstvoeding die in het begin zo vanzelfsprekend en fijn voelde, begint me ’s nachts steeds meer op te breken. De nachten dat ik heb doorgeslapen zijn op één hand te tellen en ik merk dat ik eraan toe ben om het geleidelijk steeds meer af te bouwen. Ook niet zonder schuldgevoel, want ik weet hoe fijn Lexie het nog vindt en het is ook echt ons momentje samen. Alleen, het vraagt gewoon veel van mij, van mijn lijf.
En ik denk dat dat goed is om te beseffen. Iets kan heel mooi en waardevol zijn en tegelijkertijd (te) veel van je vragen. Het één maakt het ander niet minder waar.
Ik merk steeds sterker dat ik behoefte heb aan momenten die niet in het teken staan van zorgen, voeden of ‘aan’ staan. Niet alleen even rustig douchen of een kopje thee drinken, maar echt tijd waarin ik weer even gewoon mezelf kan zijn. Tijd om weer te werken. Om te bouwen aan Minds & Mamas. Om iets te doen waar ík zin in heb, zonder schuldgevoel.
Het moederschap heeft mij niet ‘compleet’ gemaakt
Er wordt soms gesproken over moederschap alsof je leven vanaf dat moment compleet is.
Voor mij voelt dat niet zo. Het moederschap heeft mijn leven absoluut verrijkt, ik zou het voor geen goud willen missen. Het heeft me liefde laten ervaren die ik van tevoren moeilijk kon bevatten. Het heeft me nieuwe kanten van mezelf laten zien en me op momenten uitgedaagd waarvan ik niet wist dat ze bestonden.
Maar het heeft me niet compleet gemaakt. Ik ben nog steeds Sharon. Naast moeder ben ik ook partner, vriendin, dochter, ondernemer en gewoon mezelf. Met mijn eigen behoeften, dromen, grenzen, onzekerheden en verlangens.
Ik denk dat dat één van de grootste dingen is waarin het moederschap mij heeft veranderd: ik ben me veel bewuster geworden van het feit dat al die kanten van mij er mogen zijn. En dat dat niet altijd perfect in balans hoeft te zijn.
Wat ik andere moeders én mezelf wil meegeven
Als ik terugkijk op de afgelopen vijftien maanden, denk ik vooral dat het moederschap mij heeft geleerd dat er niet één manier is om een goede moeder te zijn.
Je hoeft niet altijd te genieten. Je kunt je kindje ontzettend liefhebben en toch verlangen naar tijd voor jezelf. Je kan dankbaarheid voelen voor wat je hebt en soms je oude leven of de vrijheid die je had missen. Je kan blij zijn met het leven dat je nu hebt en toch missen wie je was voordat je moeder werd.
Het is oké.
Ik geloof ook niet dat je jezelf hoeft terug te vinden. Je mag ontdekken hoe deze nieuwe rol bij jou past, naast alle andere rollen die je al hebt. En dat kost tijd. Tijd om opnieuw te ontdekken wie je bent, wat je nodig hebt en wat voor jou belangrijk is, nu je moeder bent geworden.
En dat is precies waar ik andere vrouwen in wil ondersteunen.
In het opnieuw leren luisteren naar jezelf. Bewuster worden van wat er in je speelt. Mild leren kijken naar jezelf. En ontdekken welke keuzes passen bij jou, in deze nieuwe fase van je leven.
Want het moederschap verandert je, dat is een ding wat zeker is, maar je hoeft jezelf daarin niet te verliezen.
En misschien begint dat wel met af en toe even stil te staan en jezelf de vraag te stellen:
Hoe gaat het eigenlijk met míj?